در این شرح درمان، روند درمان بیمار آقای ۷۵ ساله‌ای از کرج ارائه می‌شود که با دندان‌های غیرقابل حفظ در هر دو فک و تحلیل شدید استخوان به مرکز تخصصی ایمپلنت دیجیتال دکتر علی صفار مراجعه نمودند. درمان با خارج کردن دندان‌ها، پیوند استخوان و کاشت ۱۴ ایمپلنت در یک جلسه جراحی آغاز گردید و با تحویل ۲۴ واحد روکش ثابت بر پایه ایمپلنت به پایان رسید.
خلاصه‌ی کیس درمانی
| بیمار | آقای ۷۵ ساله، ساکن کرج |
|---|---|
| تشخیص | دندان‌های غیرقابل حفظ (Hopeless Dentition) در فک بالا و پایین، همراه با تحلیل شدید استخوان فک |
| جراحی | خارج کردن دندان‌ها، پیوند استخوان و کاشت ۱۴ ایمپلنت (۷ ایمپلنت در هر فک) در یک جلسه |
| دوره ترمیم | حدود سه ماه (استئواینتگریشن) |
| مرحله پروتزی | قالب‌گیری با اسکنر داخل دهانی، طراحی و ساخت دیجیتال با CAD/CAM |
| نتیجه نهایی | ۲۴ واحد روکش ثابت بر پایه ایمپلنت در دو فک |
معرفی بیمار
بیمار با تخریب گسترده‌ی دندان‌ها، از دست رفتن عملکرد جویدن و تحلیل شدید استخوان فک مراجعه نمودند. شرایط دهان به‌گونه‌ای بود که امکان حفظ دندان‌های باقی‌مانده وجود نداشت و از معاینه‌ی نخست مشخص شد که درمان‌های ترمیمی موضعی پاسخگوی نیاز بیمار نخواهد بود و بازسازی کامل دهان ضرورت دارد.
در چنین شرایطی، مشکل صرفاً به ظاهر لبخند محدود نمی‌شود. اختلال در جویدن می‌تواند انتخاب مواد غذایی را محدود کند و به‌تدریج بر تغذیه و عملکرد گوارشی نیز تأثیر بگذارد. از این رو، بازگرداندن عملکرد و زیبایی به‌طور هم‌زمان از اهداف اصلی درمان بود.
تشخیص: دندان‌های غیرقابل حفظ و تحلیل استخوان
پس از معاینه‌ی بالینی و تصویربرداری، تشخیص دندان‌های غیرقابل حفظ (Hopeless Dentition) در هر دو فک بالا و پایین مطرح شد و تحلیل شدید استخوان فک به‌عنوان چالش اصلی درمان شناسایی گردید. اصطلاح Hopless Dentition، به دندان‌هایی گفته می‌شود که به‌دلیل تخریب وسیع، درگیری شدید بافت‌های نگهدارنده یا از دست رفتن پشتوانه‌ی استخوانی، با هیچ‌یک از روش‌های ترمیم، درمان ریشه یا جراحی لثه قابلیت نگهداری ندارند. حفظ این دندان‌ها معمولاً نتیجه‌ی پایداری به همراه ندارد و می‌تواند با ایجاد عفونت و تشدید تحلیل استخوان، شرایط درمان‌های بعدی را دشوارتر سازد.
اهمیت تحلیل استخوان در برنامه‌ریزی درمان
با از دست رفتن دندان‌ها یا پیشرفت بیماری‌های اطراف دندان، حجم استخوان به‌تدریج کاهش می‌یابد. پایداری ایمپلنت مستلزم قرارگیری آن در استخوانی با حجم و کیفیت کافی است؛ بنابراین در صورت کاهش استخوان، یا باید جایگاه ایمپلنت‌ها با دقت بیشتری طراحی شود یا استخوان بازسازی گردد. در این کیس، بازسازی هم‌زمان استخوان جزئی از طرح درمان بود.
طرح درمان
با توجه به سن بیمار، شرایط استخوانی و وضعیت نامناسب دندان‌های باقی‌مانده، طرح درمان با هدف بازسازی کامل عملکرد و زیبایی دهان در کوتاه‌ترین مسیر درمانی ممکن طراحی شد. در این طرح، خارج کردن دندان‌های غیرقابل حفظ، کاشت ایمپلنت و پیوند استخوان در یک جلسه جراحی انجام می‌شد؛ رویکردی که تعداد جراحی‌های جداگانه را کاهش می‌دهد و بیمار را در زمان کوتاه‌تری به مرحله‌ی ساخت دندان‌های ثابت می‌رساند.
لازم به ذکر است که این طرح برای همه‌ی بیماران قابل تعمیم نیست. انتخاب جراحی یکپارچه یا مراحل جداگانه به حجم و کیفیت استخوان، وضعیت عمومی سلامت بیمار و نتایج بررسی‌های دیجیتال بستگی دارد.
مراحل درمان
۱. خارج کردن دندان‌های غیرقابل حفظ
در مرحله اول، دندان‌هایی که امکان حفظ نداشتند خارج شدند و بستر استخوانی برای ادامه‌ی درمان آماده گردید. آماده‌سازی دقیق این بستر، زیربنای مراحل بعدی یعنی کاشت ایمپلنت و پیوند استخوان است.
۲. کاشت هم‌زمان ۱۴ ایمپلنت و پیوند استخوان
در همان جلسه‌ی جراحی، ۷ ایمپلنت در فک بالا و ۷ ایمپلنت در فک پایین کاشته شد. با توجه به شدت تحلیل استخوان، پیوند و بازسازی استخوان نیز هم‌زمان با کاشت ایمپلنت‌ها انجام گرفت. این روش موجب شد مراحل اصلی جراحی در یک جلسه تکمیل شود و تا حد امکان از انجام چندین جراحی جداگانه پرهیز گردد.
۳. دوره‌ی جوش‌خوردن ایمپلنت با استخوان
پس از جراحی، دوره‌ی حدود سه ماهه استئواینتگریشن سپری شد. استئواینتگریشن فرایندی است که طی آن استخوان به‌تدریج به سطح ایمپلنت متصل می‌شود و آن را به تکیه‌گاهی مستحکم تبدیل می‌کند. این دوره در دوام نتیجه‌ی درمان نقش تعیین‌کننده دارد و ساخت دندان‌های نهایی پیش از تکمیل آن توصیه نمی‌شود.
۴. قالب‌گیری دیجیتال
پس از پایان دوره‌ی ترمیم، قالب‌گیری با استفاده از اسکنر داخل دهانی انجام شد. اسکنر داخل دهانی به‌جای مواد قالب‌گیری سنتی، تصویر سه‌بعدی دقیقی از ایمپلنت‌ها و بافت‌های دهان تهیه می‌کند؛ این روش برای بیمار راحت‌تر است و داده‌ی حاصل مستقیماً در طراحی دقیق ترمیم‌های نهایی به کار می‌رود.
۵. طراحی و ساخت دیجیتال روکش‌ها
روکش‌های نهایی با استفاده از فناوری CAD/CAM طراحی و ساخته شدند. در این روش، که به طور تخصصی در مراکز ایمپلنت دیجیتال در تهران استفاده می‌شود، فرم دندان‌ها، نقاط تماس بین آن‌ها و هماهنگی روکش‌ها با ساختار کلی دهان بیمار پیش از آغاز ساخت، روی صفحه‌ی طراحی بررسی و به بهترین شکل اصلاح می‌شود.
۶. تحویل ۲۴ واحد روکش ثابت بر پایه ایمپلنت
در مرحله‌ی پایانی، ۲۴ واحد روکش ثابت بر پایه ایمپلنت به بیمار تحویل داده شد و بازسازی کامل عملکردی و زیبایی دندان‌ها به پایان رسید.
نسبت تعداد ایمپلنت‌ها به واحدهای روکش
در این کیس، ۱۲ واحد دندانی در هر فک (مجموعاً ۲۴ واحد) بر پایه‌ی ۷ ایمپلنت در همان فک بازسازی شد. در درمان‌های ثابت بر پایه ایمپلنت، مانند ایمپلنت به روش All On X، لزومی ندارد برای هر دندان یک ایمپلنت مجزا کاشته شود؛ تعداد و جایگاه ایمپلنت‌ها بر اساس کیفیت استخوان، نیروهای جویدن و طراحی پروتز تعیین می‌شود تا بار جویدن به‌صورت متعادل بین ایمپلنت‌ها توزیع گردد.
نتیجه‌ی درمان
پس از تکمیل درمان، عملکرد دندان‌ها و ظاهر لبخند بیمار به‌طور قابل‌توجهی بازسازی شد. مهم‌ترین نتایج این درمان عبارت بودند از:
- بازسازی عملکردی دندان‌ها
- بازسازی زیبایی و فرم لبخند
- جایگزینی دندان‌های از دست رفته با ترمیم‌های ثابت بر پایه ایمپلنت
- بهبود توانایی جویدن
- بازسازی قوس‌های دندانی فک بالا و پایین
- بهبود کیفیت زندگی و عملکرد روزمره‌ی بیمار
- بهبود مشکلات گوارشی مرتبط با اختلال در جویدن
درمان ایمپلنت دیجیتال در مرکز فوق تخصصی دکتر علی صفار
درمان‌های پیچیده‌ی ایمپلنت، به‌ویژه در بیمارانی که با تحلیل شدید استخوان، از دست رفتن تعداد زیادی از دندان‌ها یا دندان‌های غیرقابل حفظ مواجه هستند، به برنامه‌ریزی دقیق جراحی و پروتزی نیاز دارند.
در مرکز فوق تخصصی ایمپلنت دیجیتال دکتر علی صفار، فرایند درمان بر ارزیابی دقیق شرایط بیمار، برنامه‌ریزی دیجیتال، فناوری‌های نوین تصویربرداری و طراحی دیجیتال ترمیم‌ها استوار است. هدف این رویکرد، ایجاد هماهنگی میان مراحل جراحی، کاشت ایمپلنت، بازسازی استخوان و درمان پروتزی برای دستیابی به نتیجه‌ای با بیشترین میزان دقت و اصول زیبایی شناختی است.
